Po wybudowaniu kościoła liczba pielgrzymów wzrosła, na to miejsce zaczęli
uczęszczać chodzić również katolicy z Polski. Gorliwa praca miejscowych duszpasterzy
przynosiła coraz większe owoce w duchowej formacji pielgrzymów.
Pielgrzymi przed kościołem
Systematycznie wybudowano Drogę Krzyżową, kaplicę św. Marty, kaplicę św. Anny, św. Antoniego, „Ostatniej wieczerzy”, pogrzebową kaplicę, nową posadzkę, grotę Matki Bożej z Lourdes, obrazy z życia P. Maryi na oknach świątyni, „święte schody”, „sądna brama”, „Góra Oliwna”, a to za zasługą nie tylko pielgrzymów ale i ks. Vincence Braunera, który doświadczył wiele złego, prześladowań w owym czasie. Odrestaurowano również „św. studzienkę”.
Przed II wojną światową każdego roku przybywało 80-100 tyś. pielgrzymów.
Czas wojny nie zahamował tej tendencji, co było dużą zasługą niemieckiego duchownego ks. Reinholda Wolnego. Jednakże nienawiść do narodowości niemieckiej jak i ideologia komunistyczna po niedługim czasie zmieniła to miejsce.
